Les cabañes de teitu guarden el tiempu nos sos materiales. La piedra, la madera o la escoba falen de formes de vida xuníes a la montaña y d'una rellación col territoriu sofitáu nel cuidáu, l'usu compartíu y el trespasu de saberes. Nel trabayu de Mónica Armentina (Uviéu, 1997), el retratu conviértese nuna manera d'escuchar eses güelgues y atender a les histories inscrites na materia. Fotógrafa, escritora y investigadora autodidacta, Armantina desendolca una práutica centrada na rellación ente palabra y imaxen y na esperimentación con téuniques de retratu artesanales del sieglu XIX.

Les obres qe presenta na Bienal tandientro de Leer la cabaña, proyeutu desendolcáu xunto cola Escuela de Teitáu y dientro la llinia d'investigación En Colectivo, comisariada por Zoe López. Con retratos analóxicos, cianotipies y materiales que pueden volver a usase rellacionaos coles andeches, l'artista documenta y festexa los procesos coleutivos de refaimientu de los teitos asturianos.