Noemí Iglesias Barrios (Llangréu, 1987) trabaya con escultura en porcelana, formatos performativos que duren muncho y procesos dixitales pa investigar cómo la cultura d'anguaño produz emociones, cacharros y restos. Ye de la Cuenca Minera asturiana y la so obra más nueva sigue'l rastru del cobaltu dende'l so usu históricu na cerámica decorativa hasta la so función agora nes bateríes de los dispositivos dixitales.

Echo Bloom (2026), fecha en residencia na Factoría Cultural d'Avilés dientro'l programa ACTS, nuna instalación de flores de porcelana colgando y moldeaes a mano, acabaes n'azul cobaltu sacáu del cobaltu de los teléfonos móviles pasaos de moda. Ente elles hai casi una decena flores de cristal qu'allumen el paisaxe colgante. El pigmentu xunta dos momentos nel tiempu: la historia llarga de la cerámica y la economía d'anguaño que tienen los móviles. Colgando nel aire, les flores formen un paisaxe partíu en cachinos que convida a pensar los ciclos atapecíos qu'entemecen consumu dixital, sacar mineral y ecosistemes febles. Xunto a Echo Bloom, Landscapes of Affection va estudiando'l movimientu repetitivu de los deos encima les pantalles y dispositivos electrónicos, convirtiendo esi xestu de tolos díes nuna especie de coreografía moderna. Les dos obres marquen asina un percorríu ente cuerpu, teunoloxía y materia: dende los minerales y procesos pa sacar materiales que faen posibles los dispositivos, hasta les formes de contautu, deséu y dependencia qu'organicen el so usu diariu.